Schilderkunst, jaren '90

Schilderkunst, jaren ‘90

Hoe onwaarschijnlijk is schilderkunst als medium aan het einde van de twintigste eeuw?
Het schilderij staat niet langer centraal in een wereld die zich in toenemende mate richt tot het eenzijdige, door de massamedia ingelijfde beeld. Het onderzoek naar wat schilderkunst vandaag behelst of betekent, is uiterst complex en beladen.

En is thans een jongere generatie werkzaam die ieder voor zich, individueel werkt aan een eigentijdse picturale taal.
Dit hedendaags modernisme wordt gedragen door een kritische ingesteldheid ten aanzien van de schilderkunst uit het verleden. En dat verleden voorziet in een repertorium waaruit de kunstenaars naar believen kunnen putten, ieder volgens zijn eigen noodwendigheid om zich artistiek uit te drukken. Hierin situeert zich het renoverend karakter van de hedendaagse schilderkunst.
Zij zoekt in diverse richtingen naar zelfoplossingen zowel in de kunstgeschiedenis als in de eigen realiteit. Binnen die schilderkunst kan geen stijlvorming worden vastgesteld. Toch kunnen enkele duidelijk te onderscheiden richtingen aangeduid worden die gaan van een expressieve gestuele schilderkunst met al dan niet figuratieve inhoud over een eerder fundamentele en zelfs beredenerende inzet naar een - en dat is de meest recente richting - dromerige, mijmerende en zelfs nostalgische schilderkunst zonder veel omhaal of gebarentaal.