Postmodernisme

Postmodernisme

In Europa stond de architectuur na 1945 in veel landen lange tijd in het teken van wederopbouw van nieuwe steden.

Vanaf ca. 1970 ontstaat het Europese postmodernisme. Kenmerkend hiervan zijn een zeker rationalisme en opnieuw belangstelling voor klassieke bouwstijlen. Men richt zich hierbij op de fundamentele, tijdloze beginselen van de architectuur.

De Amerikaanse architecten springen veel vrijer om met de klassieke vormen, waardoor het Amerikaanse postmodernisme kan worden gezien als de tegenhanger van het Europese.

Het postmodernisme gaat, in tegenstelling tot het modernisme, uit van de onmogelijkheid om grote utopieën te verwezenlijken. Postmodernisme benadrukt dat maatschappelijke en persoonlijke ontwikkelingen instabiel zijn en vaak door veel tegengestelde culturele factoren wordt bepaald. Als stijlaanduiding in de kunsten geeft het begrip aan dat een veelheid van stijlen en uitgangspunten worden gecombineerd in één kunstwerk.

Postmodernisme is een duidelijk kind van zijn tijd: tot bloei komend in de jaren tachtig (maar beginnend eind jaren zestig) en uitdeinend in de jaren negentig. In de architectuur zal dit fenomeen naar alle waarschijnlijkheid wat langer voortduren omdat het nu eenmaal een zich wat trager bewegend "medium" is van de tijdsgeest.

moderniteit versus postmoderniteit

filosofen over het postmodernisme

uitleg over de bouwstijl

korte scriptie

postmodernisme als stroming en met links naar kunstenaars